همیشه وقتی به نسل قبل از خودم فکر میکنم همینطوری میشم....گاهی

وقتا با تمام وجود دلم میخواد جای اونا باشم و گاهی اینقدر از حرفای

 بی منطقشون عصبانی میشم که میخوام بمیرم!

نمیدونم چرا فکر میکنن ما معنی واقعی هیچی و نمیفهمیم

نه میدونیم خوشحال شدن واقعی چیه نه ناراحت شدن

فکر میکنن همه کارامون سطحی و ظاهری شده حتی فکر کردنمون

نمی دونم چرا فکر میکنن تمام زندگیشون هدف بوده و ما الان بی هدفترین

 ادمای دنیاییم

نمی دونم چرا فکر میکنن عشق یعنی عشقای خودشون تو دانشگاه که با

نگاه پر از خجالت بود و رد  و بدل کردن جزوه ها و تلفن کردناشون از تلفن

سکه ای دم دانشگاه!

نمی دونم چرا فکر میکنن اعتراضا و مبارزه های واقعی فقط مال خودشون

بوده

نمی دونم چرا فکر میکنن فقط اونا معنی لذت و فهمیدن اونم تو ساندویچی

فلان خیابون با دوستای دانشگا یا بچه محلا!

نمی دونم چرا فکر میکنن ما ها نمی تونیم عاشق بشیم

نمیدونم چرا فکر میکنن اومدن اینترنت و چت و موبایلای دوربین دار کنار ما

 یعنی تموم شدن لذتای واقعی واسمون فکر میکنن تموم زندگیمون شده

 صفر و یکای بی روح!

نمی دونم چرا فکر میکنن اعتراضای دانشجویی فقط ماله خودشون بوده

و ماهارو سیب زمینی تر از اونی میدونن که بخوایم از این کارا بکنیم(مگه

کم دیدن از این اعتراضا تو همین چند ساله؟!!!!)

نمی دونم چرا اینطوری فکر میکنن

شاید ماها ظاهرمون بی تفاوت باشه شاید حاضر نباشیم خیلی کارایی که

 اونا کردن و بکنیم اما چرا اونا فکر نمیکنن ممکنه دلیل همه این بی تفاوتیا

خستگی باشه!

خستگی از اونهمه فریاد زدن و نشنیدن اونا بخاطر اینکه چنگ زدن به لذت و 

عشق و اهداف خودشون و غیر از اونارو قبول ندارن!

نمی دونم چرا نمی خوان بفهمن قرار نیست ما با چیزایی لذت ببریم که اونا

بردن

نمی دونم چرا نیخوان بفهمن قرار نیست ما همون کارایی رو بکنیم که اونا کردن

نمیدونم چرا نمیخوان بفهمن ما چیزای بزرگتری میخوایم

نمی تونم بفهمم چرا اونا فکر میکنن تمام چیزایی که ما میخوایم یعنی

بدترین چیزایی که یه نفر دلش میخواد داشته باشه!!!

من نمیتونم بفهمم چرا اونا با اونهمه خوبی که دارن اینقدر خودخواهن؟!!